DE KOETSIERSHERBERG

DE KOETSIERSHERBERG

Annemiek van Ginkel Annemiek van Ginkel 23 december 2020 Blog
Leestijd: 5 minuten

Een metafoor voor het intakegesprek

Deze blog gaat over het intakegesprek (kennismakingsgesprek) en kun je ook wel vergelijken met een stop bij een koetsierherberg.
Op diverse websites voor kindercoaching kom ik regelmatig deze metafoor tegen die ik dan ook graag met jullie wil delen. De metafoor maakt veel duidelijk, maar … in ‘de koets’ zitten méér mooie beelden.

Een koetsiersherberg is een herberg die vooral bedoeld is voor doorreizende mensen. Ze waren bedoeld om paarden te stallen van personenkoetsen, postkoetsen of andere ruiters op doorreis. De paarden werden verzorgd, terwijl aan de reizigers onderdak werd geboden.
Bijna iedere kindercoach werkt met een intakegesprek om informatie te ontvangen over het kind. Je kunt het zien als de herbergier die de koets incheckt bij de herberg. Is er iets kapot? Hoe is het met de paarden? Maar ook ‘wat is er onderweg gebeurd’?

En is er rust of voeding nodig?
Vanuit kindercoaching kan het eerste gesprek, in veel vormen van hulpverlening ook wel intake genoemd, worden gezien als een bijzondere ‘ontmoeting’. Een ontmoeting tussen ouders met een zorgvraag over hun kind, een kind met een of meerdere problemen en een kindercoach die in deze situatie op professionele wijze begeleiding kan bieden. En juist dit eerste gesprek wordt door veel ouders zeer positief ervaren omdat het een gesprek is met iemand die de tijd neemt om echt even te luisteren. Niet in een klinische setting van iemand achter een bureau met een computer waarop tijdens het gesprek aantekeningen worden gemaakt. Nee, een gesprek van mens tot mens, in een ontspannen setting.

Vanuit de ouders gezien

Stel je eens voor: jouw kind laat bepaald gedrag zien of heeft problemen waar jij geen passende reactie of oplossing voor weet als ouder. Je hebt dus een zorgvraag en die wordt soms ook nog eens bevestigd op de school van je kind. Jouw kind heeft dus een probleem. Je praat er eens over met je partner. Je zoekt op internet naar informatie. Je hebt het erover met familie, een vriend of vriendin en je gaat aan de slag met je eigen ideeën en met de adviezen van anderen. Maar het ‘probleem’ blijft bestaan.Dan komt er op een gegeven moment een punt dat je echt hulp moet gaan zoeken.

Maar hulp vragen betekent voor veel mensen ook ‘toegeven dat je misschien als ouder tekort schiet’. Met leerproblemen kun je nog naar de school van je kind wijzen en daar het probleem neerleggen, maar met sociaal emotionele zorgvragen of gedragsproblemen wordt dat vaak wat ingewikkelder. Heb jij het als ouder goed gedaan? Of heb je fouten gemaakt? En wat als je hulp gaat zoeken? Wat komt er dan boven tafel? Bij veel ouders en met name bij moeders speelt onbewust een schuldgevoel mee.

En dan….. komt er toch dát moment dat de hulp ingeschakeld gaat worden. Je zoekt op internet, je vindt een telefoonnummer en je belt…… Hoe spannend kan dat zijn?

En wat wil je op dat moment het liefst in dat eerste contact?

Precies! Een kennismaking met iemand bij wie je je verhaal kunt doen en die naar je luistert. Oprecht luistert! Een kennismaking met iemand die luistert, en die je begrijpt.

Met onderliggende overtuigingen van de ouders heb je als kindercoach rekening te houden. Met onbewuste onderliggende gedachten als: ‘ik heb het niet goed gedaan’ of ‘ik ben niet goed genoeg’. Als kindercoach ben je je bewust dat het eerste gesprek, vaak het telefoongesprek, al van invloed is op de rest van het coaching traject. Wanneer een ouder kan ‘ontspannen’ zal het kind zich veiliger voelen, omdat het kind onbewust aanvoelt of het veilig is of niet. Dit komt omdat het psychologische contact van met name het jongere kind met de buitenwereld, nog via de ouders gaat.

Kernbegrippen bij het eerste en de volgende contacten zijn: geruststellen, veilige omgeving creëren, zorg voor herkenning en vooral zorgen voor ontspanning. Dit kun je al bewerkstellingen wanneer je zelf een glimlach op je gezicht hebt.

Na het eerste ‘mens tot mens’ contact volgt vaak het ‘verhaal’ van de ouders en/ of van het kind. En hierin neemt de kindercoach de leiding. Want naast het verhaal is er bepaalde informatie nodig, zodat jij met het kind aan de slag kunt. Maar geef wel ruimte voor het verhaal. Want dat geeft de ouders ook weer het gevoel ‘ik word gehoord, ik word serieus genomen, er is tijd voor mij’. Wees dus als het ware de herbergier (de vriendelijke gastvrije variant ;)).

De kindercoach-herberg

En daarmee komen we weer terug bij het beeld van de herberg. Een tijdelijke stop op de levensreis. Een punt om tot rust te komen. Om even weer te resetten. En dat is wat de meeste ouders tijdens het ontmoetings- of intakegesprek ook kunnen ervaren. Iemand die vragen stelt die ergens over gaan. Iemand die zonder oordeel meekijkt. Iemand die kijkt naar mogelijkheden in plaats van problemen. Even een gesprek van mens tot mens waarbij het echt ook een laagje dieper gaat. Iemand die het vermogen heeft om de levenslessen te zien in de situatie waarin het kind en de ouders zich bevinden.

En iemand die weet wat er nodig zou kunnen zijn zonder daarbij dwingend advies te geven. De keus blijft bij de ouders en het kind zelf.

Vaak merken kindercoaches dat een (groot) deel van de oplossing bij de ouders ligt. En vaak hoor ik ook dat ‘het eigenlijk aan de ouders ligt’. Daar ben ik het deels mee eens.

Ouders en kind zijn onlosmakelijk verbonden. En natuurlijk hebben ouders een grote verantwoordelijkheid naar hun kind en is hun ‘gedrag’ medebepalend voor het leven van hun kind. En toch…… ook kinderen hebben baat bij kindercoaching.
Wij zien namelijk problemen als levenslessen, als leermomenten op de reis van het leven. En vaders, moeders en kinderen hebben zo hun eigen levenslessen. Wij als kindercoach hebben de grote eer om even mee te mogen kijken tijdens de stop bij een van die vele levenslessen.

De stop bij de herberg is een tijdelijke stop. Want na de herberg moet er weer een route worden uitgestippeld voor de vervolgroute. En ook daar kan de herbergier even meekijken en advies geven. De reis is aan de mensen zelf. De keus van de verdere reis ook. En natuurlijk mogen kinderen en hun ouders terugkomen naar de herberg. Om daarna echt weer zelf verder te gaan.


Groetjes Annemiek